پادری‌ دستبافت: از سنت تا مدرنیته، زیبایی بی‌پایان

در گذشته، خانه‌های ایرانی نه تنها محل سکونت، بلکه بازتابی از فرهنگ و روح مردم بودند. انتخاب رنگ، الگو و حتی نحوه چیدمان وسایل خانه همگی با دقت و معنا همراه بود. در این میان، پادری‌های دست‌بافت نیز به‌عنوان یکی از جزئی‌ترین اما معنادارترین عناصر خانه جایگاهی ویژه داشتند.
پادری در خانه‌های سنتی معمولاً در ورودی اتاق‌ها، ایوان‌ها یا حمام و دستشویی قرار می‌گرفت و با طرح‌ها و رنگ‌هایی بافته می‌شد که هماهنگ با قالی‌ها، جاجیم و  زیلوهای خانه بود. گاه این پادری‌ها از باقی‌مانده نخ‌های قالی بافته می‌شدند و از همین‌رو نیز ارزش معنوی و احساسی خاصی داشتند.
پادری‌های دست‌بافت، همچون فرش و گلیم، حامل زبان تصویری خاصی هستند. هر نقش و رنگی که در آن‌ها دیده می‌شود، می‌تواند نمایانگر یک مفهوم خاص باشد؛ مثل نماد خوشبختی، محافظت از چشم بد، باروری یا حتی روایتگر داستانی محلی.

در مناطق عشایری یا روستایی، بانوان بافنده اغلب نقش‌هایی را می‌بافند که از طبیعت، حیوانات، رویاها و زندگی روزمره الهام گرفته شده‌اند. برخی از این نقش‌ها نسل به نسل منتقل شده‌اند و هر پادری، در واقع بازتابی از ذهن و قلب بافنده‌اش است.